Slaapkamergeluk: Laura Ashley en Julien Clerc

Ik ben in mijn leven al heel vaak verhuisd en heb dus ook vele slaapkamers gehad. Vanaf mijn geboorte totdat ik op mijn 21e het huis verliet heb ik 6 slaapkamers bewoond en daarvan kan ik mij vooral de laatst twee goed herinneren.

De een na laatste was in 1974 in ons nieuwe huis, ik was net 9 geworden en had een slaapkamer met eigen wastafel. De kleurstelling was zoals gebruikelijk in die tijd veel oranje en groen. Ik had oranje vloerbedekking, mooie groene gordijnen, een groene bedbank en een oranje bureautje helemaal prima. Hij lag aan de achterkant van het huis en had een kamerbreed raam van waaruit ik een aantal jaren later de buurjongen bespiedde met wie ik in 2014 getrouwd ben, wie had dat toen kunnen bedenken!

Maar de slaapkamer met de meeste herinneringen is toch wel de slaapkamer die ik eind 1979 kreeg, wederom in een nieuw huis. Ik was 14 en mocht zelf behang en gordijnen uitkiezen. Behang, beddensprei en het valletje voor het raam (helemaal hip toen) waren van Laura Ashley; oudroze en crème. Een crèmekleurige vloerbedekking met daarop een salontafeltje maakten het af. Grote dissonant: mijn oranje bureautje. Aan dit bureautje maakte ik mijn huiswerk met de radio zachtjes aan. Ik had een radiocassetterecorder en als er een mooi nummer voorbij kwam (radio 3 was toen echt een fantastische zender) hup, gauw die knoppen indrukken en hopen dat de dj er niet doorheen zou kletsen. Ik schreef eraan in mijn dagboek, brieven naar penvriendinnen en later liefdesbrieven.

Er hing niet veel aan de muur; een balletposter in David Hamilton stijl (volgens mij kan dat nu echt niet meer) en deze man

Julien Clerc, als ik mijn ogen open deed was zijn gezicht het eerste wat ik zag, ik was dol op zijn muziek en mocht van onze lerares Frans (mevrouw Smeets) zelfs zijn album No 7 op mijn literatuurlijst zetten, omdat ik haar ervan kon overtuigen dat het poëzie was.

Natuurlijk had ik ook mijn pijntjes en verdrietjes in die kamer maar waar beter dan in je veilige kamer met de spulletjes waar je van houdt, je geurkaarsjes, je pot thee en je muziek. Slaapkamergeluk.

 

BIRDWATCHING

 

 Daar zit ik dan met mijn goede gedrag, de opdracht voor "De Schrijverij" is deze keer: "Vogels". Ik heb niets, maar dan ook helemaal niets met vogels. Ze zijn er punt. Sommigen zingen prachtig anderen maken een hels kabaal. Eén ding doen ze allemaal: ze schijten de boel onder en als je zelf het slachtoffer bent van zo´n flats (vooral die van een grote zeemeeuw) schijnt dat geluk te brengen, yeah right. Sommige vogels zijn prachtig om te zien maar een heleboel van die fladderende vriendjes geven mij de kriebels (vooral de zware exemplaren) dus ja, wat ga ik daar nu over schrijven? Het past ook niet echt in mijn "roman in ontwikkeling" tenzij ik één van mijn personages een nieuw trekje laat ontwikkelen. Een gesprek met een kennis bracht me echter op een idee en zo is er toch een verhaaltje gekomen.

Eén van de dingen die ik graag doe, is ergens gaan zitten en mensen bekijken en daar dan hele verhalen bij bedenken, helemaal als ik ook nog flarden van een gesprek opvang en ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dat graag doet: Peoplewatching.

 In de coronatijd gebeurde er iets bijzonders. We konden niet meer ergens gaan zitten om mensen te bekijken maar we mochten wel naar buiten, de ruimte opzoeken. En opeens waren ze er: de birdwatchers. Sommigen bekeken vanachter het raam de vogeltjes in de tuin anderen gingen op pad om te zien wat er in de velden en de bossen te vinden was. Plotseling was het HOT om een vogelaar te zijn. Verrekkijker mee, boekjes mee, fototoestel mee en kijken maar. De meeste mensen deden dit gewoon op goed geluk maar sommigen pakten het heel anders aan. Ik vind het knap hoor, je hoort of ziet een vogeltje en weet welke soort en zelfs subsoort is. De gangbare vogels herken ik nog wel maar vraag me niet naar de verschillende musjes of meesjes. Of dat je een vogel herkent aan zijn liedje (dat lukt mij alleen bij de algemeen bekende zangers) En hoe je die dan in zo'n boekje vindt, blijft mij een raadsel, dus chapeau en dat meen ik oprecht.

 In mijn directe omgeving zijn een aantal mensen die vogeltjeskijken en fotograferen naar een volgend niveau hebben gebracht. Zelfgemaakte camouflagekleding, verafgelegen plekjes opzoeken, uren wachten, kou en regen trotseren tot ze het perfecte plaatje hebben. En eerlijk is eerlijk, de foto's zijn prachtig en ik geniet er enorm van (ik herken er zelfs vogeltjes door) Maar ik kan maar niet begrijpen dat je zolang gefascineerd blijft door de vogeltjes en dat hoeft ook niet, heel veel mensen zullen ook niet begrijpen dat ik blijf kliederen en haken. En dat hoeft ook niet, ieder heeft zijn eigen interesses en passie en dat is iets moois, soms kunnen we zelfs anderen enthousiast krijgen voor wat ons blij maakt.

Ondertussen ben ik blij dat ik weer overal zitten kan voor een dosis peoplewatching.