SPEELGOED

Mijn vorige blog was de eerste les uit de on-line cursus “Zomerlevensreis” van Heleen Bosma. Ik krijg in deze cursus 20 schrijfingangen om helemaal mee los te gaan. Ze geeft tips en adviezen maar hoe je ermee aan de slag gaat is helemaal aan jezelf.

Het tweede onderwerp is dus speelgoed en om heel eerlijk te zijn vind ik dit best een moeilijk onderwerp want als ik terugdenk aan mijn kindertijd kan ik me niet herinneren dat ik echt een favoriet stuk speelgoed had waar ik altijd mee speelde, volgens mij had ik zelfs geen favoriete knuffel, zelfs niet in die lange periode dat ik als kind in het ziekenhuis heb gelegen. In mijn herinnering was ik vooral aan het lezen en vanaf mijn 10^e ook aan het schrijven, ik kreeg voor mijn tiende verjaardag namelijk mijn eerste dagboek van mijn tante; zachtgeel leer, met een slotje. En je hebt wat te schrijven op die leeftijd hoor, haha. Maar daarmee is wel mijn liefde voor het schrijven begonnen. Maar speelgoed….

Dan bel je dus je moeder om haar te vragen of ik als kind nog iets anders deed dan lezen. Ja dus, ik ben toch echt een poppenmoedertje geweest met alles erop en eraan, poppenwagen, poppenbedje en een paar poppen kan ik me ook nog wel herinneren. Eén pop zit zelfs nog op de vensterbank en ik vind haar nog steeds prachtig. Ik heb haar met kerst gekregen, ik denk toen ik negen of tien was, een pop met een kleurtje zag je niet vaak en deze was echt glamorous. De pop kreeg in van mijn omi en opi en mijn tante (ja, die van het dagboek) had prachtige kleertjes gemaakt. Ik ben bang dat ze inmiddels al jaren dezelfde outfit draagt maar haar haren zijn nog net zo mooi en glanzend als toen. Ze heeft vast een naam gehad maar die kan ik me niet herinneren. Ik realiseer mij opeens hoe grappig het eigenlijk is dat ik met kerst een pop kreeg en 8 maanden later opeens oud genoeg was voor een dagboek en ik blijkbaar evenveel plezier aan beide beleefde. 

 Er was nog wel een keer een incidentje met speelgoed (nog steeds rond mijn 9^e of 10^e) maar dat bewaar ik voor een blog in november.

Al schrijvend merk ik dat ik me heel veel dingen niet kan herinneren. Ik weet dat de vele en soms lange narcoses die ik heb gehad daar voor een groot deel debet aan zijn en dat vind ik soms best lastig. Gelukkig heb ik een broertje die zich echt ontzettend veel kan herinneren dus misschien moet ik eens een speelgoedgesprek met hem gaan voeren.

 

Slaapkamergeluk: Laura Ashley en Julien Clerc

Ik ben in mijn leven al heel vaak verhuisd en heb dus ook vele slaapkamers gehad. Vanaf mijn geboorte totdat ik op mijn 21e het huis verliet heb ik 6 slaapkamers bewoond en daarvan kan ik mij vooral de laatst twee goed herinneren.

De een na laatste was in 1974 in ons nieuwe huis, ik was net 9 geworden en had een slaapkamer met eigen wastafel. De kleurstelling was zoals gebruikelijk in die tijd veel oranje en groen. Ik had oranje vloerbedekking, mooie groene gordijnen, een groene bedbank en een oranje bureautje helemaal prima. Hij lag aan de achterkant van het huis en had een kamerbreed raam van waaruit ik een aantal jaren later de buurjongen bespiedde met wie ik in 2014 getrouwd ben, wie had dat toen kunnen bedenken!

Maar de slaapkamer met de meeste herinneringen is toch wel de slaapkamer die ik eind 1979 kreeg, wederom in een nieuw huis. Ik was 14 en mocht zelf behang en gordijnen uitkiezen. Behang, beddensprei en het valletje voor het raam (helemaal hip toen) waren van Laura Ashley; oudroze en crème. Een crèmekleurige vloerbedekking met daarop een salontafeltje maakten het af. Grote dissonant: mijn oranje bureautje. Aan dit bureautje maakte ik mijn huiswerk met de radio zachtjes aan. Ik had een radiocassetterecorder en als er een mooi nummer voorbij kwam (radio 3 was toen echt een fantastische zender) hup, gauw die knoppen indrukken en hopen dat de dj er niet doorheen zou kletsen. Ik schreef eraan in mijn dagboek, brieven naar penvriendinnen en later liefdesbrieven.

Er hing niet veel aan de muur; een balletposter in David Hamilton stijl (volgens mij kan dat nu echt niet meer) en deze man

Julien Clerc, als ik mijn ogen open deed was zijn gezicht het eerste wat ik zag, ik was dol op zijn muziek en mocht van onze lerares Frans (mevrouw Smeets) zelfs zijn album No 7 op mijn literatuurlijst zetten, omdat ik haar ervan kon overtuigen dat het poëzie was.

Natuurlijk had ik ook mijn pijntjes en verdrietjes in die kamer maar waar beter dan in je veilige kamer met de spulletjes waar je van houdt, je geurkaarsjes, je pot thee en je muziek. Slaapkamergeluk.

 

BIRDWATCHING

 

 Daar zit ik dan met mijn goede gedrag, de opdracht voor "De Schrijverij" is deze keer: "Vogels". Ik heb niets, maar dan ook helemaal niets met vogels. Ze zijn er punt. Sommigen zingen prachtig anderen maken een hels kabaal. Eén ding doen ze allemaal: ze schijten de boel onder en als je zelf het slachtoffer bent van zo´n flats (vooral die van een grote zeemeeuw) schijnt dat geluk te brengen, yeah right. Sommige vogels zijn prachtig om te zien maar een heleboel van die fladderende vriendjes geven mij de kriebels (vooral de zware exemplaren) dus ja, wat ga ik daar nu over schrijven? Het past ook niet echt in mijn "roman in ontwikkeling" tenzij ik één van mijn personages een nieuw trekje laat ontwikkelen. Een gesprek met een kennis bracht me echter op een idee en zo is er toch een verhaaltje gekomen.

Eén van de dingen die ik graag doe, is ergens gaan zitten en mensen bekijken en daar dan hele verhalen bij bedenken, helemaal als ik ook nog flarden van een gesprek opvang en ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dat graag doet: Peoplewatching.

 In de coronatijd gebeurde er iets bijzonders. We konden niet meer ergens gaan zitten om mensen te bekijken maar we mochten wel naar buiten, de ruimte opzoeken. En opeens waren ze er: de birdwatchers. Sommigen bekeken vanachter het raam de vogeltjes in de tuin anderen gingen op pad om te zien wat er in de velden en de bossen te vinden was. Plotseling was het HOT om een vogelaar te zijn. Verrekkijker mee, boekjes mee, fototoestel mee en kijken maar. De meeste mensen deden dit gewoon op goed geluk maar sommigen pakten het heel anders aan. Ik vind het knap hoor, je hoort of ziet een vogeltje en weet welke soort en zelfs subsoort is. De gangbare vogels herken ik nog wel maar vraag me niet naar de verschillende musjes of meesjes. Of dat je een vogel herkent aan zijn liedje (dat lukt mij alleen bij de algemeen bekende zangers) En hoe je die dan in zo'n boekje vindt, blijft mij een raadsel, dus chapeau en dat meen ik oprecht.

 In mijn directe omgeving zijn een aantal mensen die vogeltjeskijken en fotograferen naar een volgend niveau hebben gebracht. Zelfgemaakte camouflagekleding, verafgelegen plekjes opzoeken, uren wachten, kou en regen trotseren tot ze het perfecte plaatje hebben. En eerlijk is eerlijk, de foto's zijn prachtig en ik geniet er enorm van (ik herken er zelfs vogeltjes door) Maar ik kan maar niet begrijpen dat je zolang gefascineerd blijft door de vogeltjes en dat hoeft ook niet, heel veel mensen zullen ook niet begrijpen dat ik blijf kliederen en haken. En dat hoeft ook niet, ieder heeft zijn eigen interesses en passie en dat is iets moois, soms kunnen we zelfs anderen enthousiast krijgen voor wat ons blij maakt.

Ondertussen ben ik blij dat ik weer overal zitten kan voor een dosis peoplewatching.

Lentegedichtje

foto via pinterest

Ik ben zeer zeker geen dichter maar zo af en toe rolt er iets uit mijn pen. Soms maar 3 regels, soms een paar meer en soms alleen maar wat rijmelarij. Vanmiddag stond dit zomaar op papier. Ik ben dolblij als het weer lente wordt maar het heeft ook wat nadelen.

Kleine sprietjes boven de grond

tere blaadjes aan de bomen

kwetterende vogeltjes

er zit iets aan te komen.

Jonge bloesem die ontspruit

tranende ogen, je proest het uit

Daar is de lente dan die in al haar pracht

niet aan jouw hooikoorts heeft gedacht

Zomertijd (mij niet bellen)

Het is inmiddels een week geleden dat de zomertijd weer is ingegaan.  En die week heb ik nodig gehad om mijn gestolen uur weer  bij te trekken in mijn bioritme. 

Jaja, ik weet dat heel veel mensen nergens last van hebben maar ik dus wel. Ik word wakker en dan blijkt het al 9 uur te zijn want mijn biologisch klokje staat nog op 8 uur (kom maar op met jullie commentaar) ik ben een dieseltje in de ochtend dus je kunt je voorstellen dat ik de hele dag achter mezelf aanloop. Dan maar een wekker zetten en de tijd beetje bij beetje naar elkaar toetrekken. 

Die ene week ben ik bekaf, moet ik 's middags een uurtje liggen en val 's avonds om  van de slaap. Dan is er op de nacht dat ik als in een coma 9 uur lig te slapen, volgt er een duffe dag en dan ben ik er weer. Nee, voor mij hoeft dat geschuif met de tijd niet. En dan te bedenken dat de reden waarom dit ooit is ingevoerd inmiddels achterhaald is!

Wat mij betreft mag dit heel snel afgeschaft worden; zomertijd?  Mij niet bellen! 

LENTE? (lekker zeuren over het weer)

 Zijn jullie ook zo aan de lente toe? Ik wel! Vorige week vrijdag belandde ik nog met mijn vriendin in een sneeuwbui toen we op weg waren naar ons Scrap en Bep weekend in Lemele, vorige week maandag stormde het hier zo hard dat ik me afvroeg of het wel zo´n goed idee was dat er nieuwe ramen geplaatst werden (en dat waren flinke ruiten) gelukkig is dat allemaal goed gegaan, ik had alleen de nodige blaadjes en andere troep in de woonkamer, de afgelopen dagen was het opeens ongekend zacht en kon je zonder jas buiten lopen. Cliché of niet Maart roert zijn staart. Volgens de verwachtingen gaan we een regenweek tegemoet dus dan moeten we de zon zelf maar binnen halen en dat heb ik vrijdag gedaan bij De Luingahof in Bierum.

Dit familiebedrijf heeft heerlijk verse (streek)producten maar ook prachtige bloemen en planten en momenteel natuurlijk volop tulpen. Dus deze keer kwam ik niet alleen thuis met eieren (die er goedkoper en lekkerder zijn) maar ook met krieltjes, mandarijnen en deze prachtige tulpen.

Mocht je ooit in de buurt van Bierum zijn dan zou ik zeker langs gaan, in de zomer kun je er er ook heerlijk in de boomgaard zitten en genieten van een kopje koffie of thee.

GEEN PLAN, GEEN RESULTAAT

Weten jullie het nog? Mijn optimistische eerste blog over de doelen voor het nieuw jaar? Nou, dat pakt toch een klein beetje anders uit dan verwacht, want ik heb na blog nummer twee nog geen letter getypt hier. Niet dat ik niets geschreven heb hoor, voor mijn maandelijkse bezoek aan het Schrijfcafé (daarover in een ander blog meer) is wel iets op papier gekomen maar het bloggen is erbij gebleven.

Wel ben ik inmiddels 3 kilo afgevallen en ben ik met mijn moeder naar het Veenkoloniaal Museum in Veendam geweest voor de tentoonstelling "Een vleugje Jugendstil in Oost-Groningen" ook de vaste tentoostellingen zijn de moeite waard.

Ook qua creativiteit gaat het best wel lekker kijk hiervoor maar eens op mijn inst-account Brees Creative Corner. Ik heb net weer het Scrap & Bep weekend in Lemele gehad en daarna ben ik altijd wat productiever, zo heb ik afgelopen maandag 20 enveloppen gemaakt van papier wat ik waarschijnlijk nooit meer zou gebruiken voor scrapwerk en zeg nou zelf, zo´n envelopje is toch veel gezelliger?

Maar goed het wandelen en bloggen schieten er nogal eens bij in en dat komt in mijn geval simpelweg omdat ik het niet inplan. Anderen hebben misschien van zichzelf genoeg discipline om dat soort dingen gewoon te doen ik heb nogal last van uitstel-(of afstel) gedrag, ik moet dus gewoon afspraken met mezelf maken niet alleen in gedachten, nee, domweg mezelf in de agenda zetten. En dan nog vind ik het moeilijk om me aan mijn eigen afspraak te houden als iemand anders hulp vraagt of gewoon gezellig langs wil komen, wat ik natuurlijk heel erg leuk vind maar vervolgens maak ik geen nieuwe afspraak met mezelf. En zo is het cirkeltje weer rond. 

Straks toch maar weer even de agende erbij pakken.